دو چیز آفت انصاف و مداراست: یکی شیفتگی و تعصب انسان نسبت به افکار و اعتقاداتش، که سبب می شود که به شنیدن از گل نازکتری، طغیان کند، و تا آنجا پیش برود که نه تنها نقد و توصیه، بلکه پیشنهادی را هم بر نتابد! دیگری احساس ضعف و حقارت و سقوط که آنهم کار انسان را به جنون، خشم و قساوت می کشاند تا آنجا که احساس می کند که نابودی و ویرانی دیگران، تضمین کننده آبادی و بقاء اوست!
نوشته شده توسط پدرام (فردا) | لينک ثابت
|جمعه 1388/03/08|
|
